
Ik heb de afgelopen weken enorm geworsteld. Geworsteld met een project waar ik in vuur en vlam mee begonnen was en waar ik de laatste weken alleen maar meer vraagtekens en uitroeptekens bij kreeg. En om gewoon maar concreet te zijn, het gaat over het project over geluk in Nepal. Over geluksmomenten van kinderen van de straat in Kathmandu. Over het project waar iedereen positief op reageert als ik het vertel, maar waar ik mezelf een beetje in te verliezen. Ik had een jaar geleden een scriptvoorstel geschreven over zwerfjongeren en hun zoektocht naar geluk, en toen ik de mensen tegenkwam die naar Kathmandu gingen om te werken met straatkinderen zag ik direct een link en ging denken en schrijven aan een variant voor kinderen. Hetgeen uitmondde in een educatief project voor kinderen in verschillende landen over geluk.
Waarom twijfelde ik dan zo? Op de een of andere manier pakte ik niet door in het concreter maken van het project. Bleef ik in algemeenheden hangen en dacht me te moeten aansluiten bij de 2 mensen die mij hiervoor mee gevraagd hebben. Ik verloor mn eigen doel en vertelde holle verhalen waarin mijn eigen passie, mijn eigen idee en het waarom verdwenen waren. Projecteerde de oorzaken buiten mezelf totdat ik me echt compleet had vastgedraaid.
De crux zit hem in mijn eigen doel, in het erkennen dat ik zelf iets wil maken, wat wellicht, of misschien juist niet, anders kan zijn dan wat de anderen voor ogen hebben. Ik ben dus aan het worstelen geweest met de geboorte van mijn eigen projectidee en vooral dat dat dus mag. En hoewel ik denk dat het nu niet ineens makkelijk zal gaan, geluk en op zoek naar geluk, is ook een groot thema van en voor mij, denk ik wel dat hier, dus het kiezen voor mn eigen kleur en stem , precies om gaat. Dus hoe blijf ik overeind als iedereen roept we gaan naar links, dat ik dan mn eigen koers blijf houden, dus trouw blijf aan mn gevoel en mezelf. En dat het niet gaat over het niet kunnen, maar over het niet aandurven. Daadwerkelijk de wereld iets te vertellen, wat ik vind en wil delen. Want blijven praten in algemeenheden, dat brengt me tot zweverig gedrag en dat is niet waar het om gaat bij het maken van een docu over geluk en kinderen. Keep u posted, vind het rete spannend maar ik moet doorpakken, sterker, ik wil doorpakken, nog sterker, ik ga ervoor!